622. zakłócenia na łączach

Fimbul napisał mi maila. Wysłał go. Ale mail zaginął gdzieś po drodze.
- To komu ja go wysłałem? - zastanowił się Fimbul, po czym wysłał dzisiaj drugi raz.
- Albo kto go u mnie przeczytał i usunął? - zdenerwowałam się, bo na maile od Fimbulka zawsze czekam niecierpliwie. Na inne zresztą też ;).
- Wysyłasz? - zapytałam po chwili.
- Wysłałem! - odparł Fimbul.
- To ktoś je po drodze wykrada...
- Może dojdą później, bo do mnie nie wracają - zastanowił się Fimbulek.
- A do mnie nie dochodzą. To może zrobiły sobie piknik gdzieś pośrodku drogi.
- Może, koniec sierpnia jest... - zastanowił się Fimbul po raz drugi.
- Czekaj, sprawdzę, czy ode mnie wychodzą - powiedziałam i posłałam Fimbulowi maila o tytule "jagbusa", w treści dopisując, że to temat tak dla niepoznaki.

Nie doszło.

- Może o2 nawala? - stwierdził Fimbul. - Mają ciche dni...

621. po dobrą radę...

Mrówka: Wiesz, zastanawiam się co z tą mgr zrobić... TFU! Z dr.
Fimbulek: Napisać!

617. jeżeli...

Jeżeli normalny dotąd (przynajmniej z pozoru) człowiek nagle:

- zaczyna z własnej woli budzić się o porze, której istnienia nawet się nie spodziewał (bo gdyby się spodziewał, napełniłaby go głębokim obrzydzeniem),

- bez żadnych używek, siłą organizmu, podwyższa sobie ciśnienie do stanu jak przed skokiem na bungee, przyspiesza - nieświadomie - oddech i tętno - a wszystko to bez ruchu,

- siedząc albo leżąc spala tysiące kalorii i nie wykonuje przy tym najlżejszego gestu,

- zatrzymuje procesy myślowe i potrzeby fizjologiczne organizmu,

- wyłącza się na hałasy,

- przestaje odczuwać zmiany temperatury otoczenia,

- nie mruga przez dwie godziny z hakiem,

- bez względu na chorobę lokomocyjną teleportuje swój umysł i serce niezliczoną ilość kilometrów dalej,

- czuje w sobie siłę, z którą mógłby rozwalać deski,

- mamrocze do siebie, śmieje się i krzyczy w duchu, aż zachrypnie,

- bije brawo, chociaż nikogo nie ma w pobliżu,

- zaciska zęby i trzyma kciuki - zupełnie bezwiednie,

- w euforii i depresji utrzymuje tę samą silną wiarę,

- koncentruje się znienacka,

- powtarza mantry ("uda się, musi się udać"),

- wydaje z siebie okrzyki rozczarowania lub złości na widok gazety z programem (treść artykułowanych okrzyków nie nadaje się do druku, ani do publikacji internetowej)

to może oznaczać tylko jedno: mecze siatkówki.
Że o nieludzkich porach, to już całkiem inna sprawa.

615. interdyscyplinarnie

Pekin, Capital Indoor Stadium. Kilka minut po godzinie dziewiątej rano grupa kilkuset polskich kibiców wstaje z miejsc i głośno śpiewa Mazurka Dąbrowskiego. Za chwilę rozpoczyna się mecz siatkówki mężczyzn, Polska - Serbia; trzeci dla naszej reprezentacji.
Kibice (ewenement na skalę światową, po pierwszym secie inauguracyjnego meczu pań organizatorzy kazali naszym dopingującym zdjąć flagi, bo zasłaniały symbole olimpijskie, chyba nie muszę dodawać, że z meczu na mecz flag jest coraz więcej i już nikt nad tym nie panuje?) głośno skandują "gramy u siebie, Polacy, gramy u siebie!". Zapożyczyli to chyba od kibiców piłki nożnej, ten akurat okrzyk w siatkówce pojawił się dopiero jakieś dwa lata temu.
Gramy.
Trzeci set, silny atak Mariusza Wlazłego. Piotr Dębowski, nasz komentator odruchowo krzyczy "Wlazły! GOOOOOL!!!".

614. dawnych hitów czar

- Zrobię szybko ciasto ze śliwkami - postanowiła mama Mrówki.
- Była kiedyś taka piosenka - skojarzyło się Mrówce. - O cieście ze śliwkami... "Żeby w domu było miło, tra la la".
- Ale to było o cieście ucieranym! - zaprotestowała mama Mrówki, co sprawiło, że Mrówka wybałuszyła oczy.
- Skąd wiesz? - zapytała bez tchu.
- Bo było "nic a nic się go nie gniecie" - wyjaśniła mama Mrówki, zagniatając ciasto.
- Ja pamiętam tylko ten początek "żeby w domu było miło, tra la la" - mruknęła Mrówka i poszła sobie, pełna wątpliwości co do swojej pamięci.

Kilka miesięcy temu próbowała zanucić refren o mydle:
- Mydło wszystko umyje,
nawet...
nawet...
nawet buzie i ryje - wybrnęła.

Ciekawe, co dzisiaj króluje na przedszkolnych listach przebojów.

612. Fimbulek

- Dałam cię na bloga, ale nie w śmiesznej notce tylko tak sobie - poinformowałam Fimbula.
- Po prostu chciałaś podnieść oglądalność zamieszczając coś z Fimbulkiem - wytłumaczył Fimbulek.
- Haha, dam to jutro na bloga... Czy dać dzisiaj?
- Jak chcesz... to twój blog... a przynajmniej my wszyscy na nim występujący pozwalamy ci tak sądzić - odparł Fimbulek, a potem dodał: - Idę już, bo zapełnię wpisy do końca tygodnia.

610. zwirz

- Mrówka, ja tę recenzję pisałam do trzeciej w nocy, przeczytaj ją, nie bądź zwirz - napisała mi Ania Sz.
- Tja, do MRÓWKI piszesz, żeby nie była zwirz? Dam cię na bloga.
- No specjalnie to napisałam - przyznała Ania, która już od kilku dni proponuje mi, żebym wrzuciła coś o niej.
A niech ma.

609. komar

Notatkę dodano:2008-08-06 22:41:08
- AAAAAA!!! KOMAR!!!!!!! NIE ZŁAPAŁAM!!!!! - uznałam za konieczne poinformować Piotrka. - Komar dalej - napisałam po chwili. Zaraz potem zapytałam:
- Czy komary mają ograniczone możliwości nasycania swoich żądz?
- Raczej tak - uspokoił mnie Piotrek. - Ale nie wiadomo, czy ten się już nasycił.
- Ale jeśli się nasycił, to powinien sobie stąd iść, a on krąży - zauważyłam.
- No nie pójdzie - powiedział Piotrek. Mało optymistycznie to zabrzmiało. - Będzie trawić - dodał.
- Ja chcę żeby poszedł! - zaczęłam panikować. - Wyobraź sobie na środku pokoju taką małą Mrówkę...
- Z jego perspektywy jesteś ogromnym McDonaldem - odparł Piotrek.
- Jak mnie nie wypije do końca, to dam to jutro na bloga - obiecałam mu.

607. trudy interpretacji

Kończę pisać (i przepisywać) do Przymrużonym okiem tekst o Egzekutorze. Przestałam w pewnym momencie wierzyć we własny nos do aluzji i nawiązań literackich (od: mieć nosa do czegoś), więc postanowiłam wykorzystać Piotrka.
- No okij, wykorzystuj - zgodził się Piotrek z rezygnacją.
- Masz zwrotkę:
"Tej sfer symfonii nie stworzył Prokofiew
W harmonii wzrasta odporność na stresy
Kastor z Polluksem zmieniają adresy,
Gniewosz i Miłosz w jednej stają strofie" (zwrotka Egzekutora, z Zoofiołów)
I popatrz sobie na ostatni wers. Kojarzy ci się Paweł i Gaweł? (w jednym stali domu?)
- No jasne - odpisał Piotrek, a mnie ulżyło. - Ale gniewosz??? - dodał rozpaczliwie.
- Zwierzątko takie - rzuciłam wyjaśniająco.
- A, to mnie uspokoiłaś - wyznał Piotrek. - Bo na zwierzątkach mogę się nie znać...