199. SalTo?

- Przez twój tomik się nie wysypiam! - robię Salowi wyrzuty. - Zawsze najlepsze pomysły przychodzą mi do głowy wtedy, kiedy chce mi się spać! Zasypiam i muszę brać ołówek, i po ciemku zapisywać!

(inna sprawa, że nigdy tekstów satyrycznych nie pisałam inaczej)

- Jak pisała Tokarczuk w Prawieku: "nie po to żyjesz, żeby spać" - odpowiedział mi Sal.

Tomik skończony.

Premiera w czwartek.

Jeśli Sal się zgodzi - premiera na blogu w czwartek wieczorem.

197. Wróżby

Po seminarium Mój Bosski Promotor zamykał drzwi do sali.
- Idzie pan dziekan - zauważył. - Dziekana rano zobaczyć: dzień szczęśliwy.
Wpatrujemy się w korytarz. Nadchodzi dziekan (ten, który powiedział Mrówce, że jabłka są zdrowe).
- O, rzeczywiście, idzie dziekan! - ucieszył się Olek. I natychmiast chwycił się za guzik.

Szczęściu trzeba pomagać.

196. Skutki niedoszłych pojedynków

W czwartek wpadłam do gabinetu Bossa. Po klucz do sali.
Wychodziłam po cichu (żeby nie przeszkadzać) przez sekretariat.
- Mam dla pani tomik, już jest w moim gabinecie. Tylko jeszcze bez dedykacji - usłyszałam nagle od mojego wykładowcy-satyryka (Egzekutora). Oczy wszystkich obecnych w sekretariacie zwróciły się nagle na mnie i zapanowała CISZA.
- To świetnie, kiedy mam się po niego zgłosić? - pytam wesoło. W końcu gabinet jest chyba dwie sale dalej...
- Nie wiem - pada zaskakująca odpowiedź. - Nie mogę przecież pani byle czego wpisać!

No i masz. Zachciało mi się pojedynku, to teraz sobie na tomik poczekam ;). Ja wcale nie jestem taka wymagająca, tylko kto mi po tym uwierzy... ;)

195. W drodze

Człowiek się uczy na własnych błędach. CZŁOWIEK. Nie Mrówka.
Wracałam wczoraj z Katowic bez parasolki. Zmokłam.
Po południu jechałam do BŚ. Oczywiście - znowu nie wzięłam parasolki, bo po co. Zmokłam.
Wpadam jak zmokła mrówka do budynku BŚ.
W drzwiach - dwóch panów ochroniarzy.
- Pani do nas? - pyta się z uśmiechem jeden z nich.
Właściwie to ja tam poszłam na Śląski Wawrzyn, NIE do ochroniarzy. Ale może nikt do nich nie przychodzi i jest im przykro... Wybieram łagodną wersję wydarzeń:
- Tak. Do Benedyktynki - odpowiadam i ociekam wodą. [Benedyktynka to sala, do której miałam trafić-przyp. Mrówka]
- A TRAFI pani? - zagaduje podejrzliwie drugi pan ochroniarz.
Myślę sobie: jeśli przenieśli salę i pytanie jest podchwytliwe, to nie trafię. Jeśli nie przenieśli, to trafię pod warunkiem, że będę mieć szczęście. Do Benedyktynki prowadzi labirynt korytarzy...
- Pójdę po strzałkach - proponuję. - A jak się zgubię, to zacznę głośno wrzeszczeć. I wtedy mnie panowie jakoś odnajdą... mam nadzieję.
- Dobra. To ja panią zaprowadzę - powiedział spragniony rozrywki ochroniarz.
I zaprowadził.
Świat jest zabawny.

A ja chyba przemęczona. Bo jest mi smutno.

192. Stworzyć tomik

Zdałam sobie sprawę z tego, że nie uda mi się nigdy zapełnić swoją - wątpliwej jakości - twórczością choćby tomiku. Nawet się nie staram. Porzućcie wszelką nadzieję...

Ale tomik dla Sala zrobić muszę.
- To niesprawiedliwe, że mam zrobić tomik do końca lutego! - protestuje Mrówka. - Przecież luty ma mniej dni!
- Byś się nie obijała, to tomik by był już dawno - uświadomił mi Sal.
Niby racja...
A potem powiedział:
- A jak zaczniesz sprzedawać na blogu tomik [SalTo - przyp. Mrówka], to będzie większy ruch.
- Faktycznie! - ucieszyła się Mrówka. - Tylko ruch w przeciwną stronę. Wszyscy zaczną uciekać.

Dzisiaj rano wysłałam Salowi smsa:

Przyszło do głowy to mi,
poinformuję też Cię:
Ty śpisz, a ktoś tam tomik
układa w innym mieście.

I za chwilę przyszła pełna oburzenia odpowiedź "już nie śpię!"

Znowu obudziłam? ;)

191. Wiek już nie ten

- Mrówko, odezwij się do mnie, proszę, bo potrzebuję rady takiej starej studentki jak ty - apeluje do pokładów mojej dobroci Złośnica.
- Tu Mrówka, tu Mrówka, Ziemia do Złośnicy! - odzywam się z dobrego serca. - To znaczy... mrowisko do Złośnicyy! - poprawiam się.
- Powiedz mi, bo ty już jesteś sędziwa jak najstarsi górale, a wydział znasz jak własny plecak... - zaczyna Złośnica.
- Dawaj dalej, wykorzystam na blogu! - proponuję jej. Przez następne dziesięć minut próbuję przestać kwiczeć i zaczerpnąć powietrza.
Bezskutecznie.
Po rozmowie Złośnica tłumaczy się:
- Zasypałam cię pytaniami, ale wiesz, ci sędziwi są jak wyrocznie.

Zawsze to jakiś atut.
;)

190. Bohaterstwo to udręka

Wysłałam ostatnio do Sala smsa:

Kto opiewa Sala postać,
ten powinien Nobla dostać.
Kto w tomiku Sala użył,
ten na NIKE też zasłużył.
Płynie z tego wniosek zatem:
Mrówka świetnym literatem!

Sal oczywiście zakwestionował dwa ostatnie wersy. W dodatku zdenerwował się, bo drugi raz w ciągu ostatnich trzech dni obudziłam go smsem. Więc dzisiaj, żeby się zrehabilitować, napisałam mu:

Skoro, drogi Salu, budzę ciągle tak Cię,
to masz smsa w dobranocki trakcie.

I wysłałam chwilę po dziewiętnastej. Mam nadzieję, że nie spał ;).

189. Aaarturek

"sama do 20 :(" - napisała w info na gg siostra Arturka, Patiinka.
- Czemu sama, biedactwo? - zapytałam natychmiast, bo włączyło mi się współczucie.
- Bo czekam na tą łosiowatość, mojego brata - odpisała mi siostra Arturka...

Taak... Poszłam sobie i od razu zaczął mi się pisać Powrót Arturka:

Pójdźcie, o dziadki, pójdźcie wszystkie razem
za miasto, pod słup, na wzgórek,
idźcie z dziadkami dziatki, tylko gazem,
bo właśnie wraca Arturek.

On nie takie wierszyki z mojej strony wytrzymywał...

187. Na sportowo

Siedzi Mrówka przed telewizorem, zerka co jakiś czas na zawody lekkoatletyczne i pisze dla Granic recenzję z Człowieka w jednej rękawiczce Strzeleckiego.
- Zaczyna się poważne skakanie - mówi komentator.
- Tato! Zaczyna się poważne skakanie! - wrzeszczy Mrówka.
- Ale wzwyż czy o tyczce? - pyta tata.
- Ale wzwyż czy o tyczce? - pyta Mrówka komentatora. Nie uzyskuje odpowiedzi i wrzeszczy do taty w ciemno - Wzwyż!
W zasięgu kamery (i wzroku Mrówki) pojawia się zawodniczka z tyczką. Mrówka natychmiast weryfikuje wysłaną do taty informację i wrzeszczy:
- Tato! Wzwyż, ale z tyczką!

Dawno temu Olek chciał syntetyzować dzieła literatury (na przykład z Wojny i pokoju i Wspólnego pokoju zrobić Wojnę i Wspólny pokój). Potem marzyło mu się połączenie nagrody literackiej NIKE z firmą produkującą obuwie sportowe (wręczałoby się wtedy nagrodę [Najki]).
To dlaczego nie połączyć różnych konkurencji? Dałoby się na przykład mierzyć zawodnikom czas w sztafecie na 60 metrów w biegu przez płotki, zakończonym skokiem w dal o tyczce...

186. Czytanie naiwne

Na ostatnim seminarium Boss powiedział, że straciliśmy (jako studenci polonistyki) możliwość lektury naiwnej. Bardzo mi się to podoba i cytuję swojego Promotora przy wszelkich możliwych okazjach. Sprawdziło się niedawno.

- Olek, dlaczego masz takie przekrwione oczy? - zapytałam z troską. Ale Olek tej troski nie dostrzegł. Rzucił mi spojrzenie miażdżące (gdyby chcieć je zwerbalizować, nie nadawałoby się do publikacji na tym blogu... ani nigdzie). Chwilę milczał. A potem wyjaśnił:
- Żeby cię... LEPIEJ WIDZIEĆ!

Zdecydowanie, nie spodziewałam się takiej odpowiedzi ;).

185. Jabłuszko pełne snu

Siedzi Mrówka na korytarzu i je jabłko.
Idzie sobie Prodziekan.
- Dzień dobry! - mówi grzecznie Mrówka.
- Dzień dobry i smacznego! - odpowiada Prodziekan, a potem dodaje jeszcze - Jabłka są bardzo zdrowe, podobno amerykańscy badacze to odkryli.

Ja wcale nie prowokuję ludzi do tego, żeby mnie rozśmieszali. Sami to robią, bez żadnej zachęty ;).
"Ja lubię śmiech. Kto śmiechem walczy - ze mną wygra" - jak napisał kiedyś Groński (w zupełnie innej sytuacji)...

184. Kontakt

Kiedy z Robertem dostaliśmy indywidualne zlecenia (czyli - konkretne teksty do napisania), twórca "Spotkań" poszedł na chwilę do baru.
Mrówka nabrała powietrza.
- Słuchaj, może wymieńmy się adresami, będzie nam łatwiej się porozumiewać - zaproponował Robert.
Mrówka wypuściła powietrze i oznajmiła, że to samo miała zamiar powiedzieć.
Zamieniliśmy się zeszytami i pod notatkami z warsztatów wpisujemy sobie adresy mailowe i numery telefonów.
Wraca Bobro.
- Słuchajcie, może wymieńcie się adresami? - proponuje nam, prawdopodobnie w obawie przed prośbami typu "czy mógłby pan powiedzieć Robertowi, że...". - Będzie się wam łatwiej porozumiewać.

Oryginalnie.

183. Po krakowskich warsztatach satyrycznych

Wczoraj wieczorem:
Mrówka: Jadę jutro do Krakowa na warsztaty satyryczne.
Sal: Jedź, jedź, przyda ci się.

Czy Sal chciał mi coś zasugerować?


Po warsztatach idziemy z Robertem, krakowskim satyrykiem, przez Rynek.

- Wysoka jesteś - stwierdza Robert, który do ułomków nie należy.
- Zawsze mogę iść niżej - odpowiadam i idę kawałek na ugiętych nogach.
- Zawsze JA mogę podskakiwać - odparł mi na to Robert.

Taaak. Nie ma to jak inteligentna pogawędka z kimś, kto się satyrą para na co dzień.

182. Tralalala pomysł Sala

Nad poziomy cię wyniosę
i w odwiecznym rytuale
chcę powtarzać: Sal - herosem
(albo czasem - heros - Salem)

oznajmiłam ostatnio Salowi w ramach przygotowań do premiery tomiku SalTo.

- Sal, zachęć ludzi, żeby wchodzili na mój blog! - przekonuję Kamila.
- Zastanowię się - odpowiada Sal.
- Taaak? To ja się zastanowię, czy pisać ci następny wierszyk!
- Częściej by wchodzili, jakbyś pisała, że tomik już prawie gotowy - kombinuje Sal.

Umówiliśmy się, że będę mu wysyłać jakieś strzępki pomysłów smsowo. (Sal: zastanowię się, czy je odczytam)
Najpierw wysłałam:

Czytałam wszystkie te pochwały,
co są w wierszykach. Teraz pytam
czy Sal jest taki doskonały,
czy Mrówka-autor znakomita?

A po północy wystukałam do Sala drugą wiadomość:
Popatrz, nawet gdy noc trwa,
albo wieczór bardzo zimny
wszyscy śpią, a nie śpię ja,
by o Salu pisać hymny.

Biedny...

181. Rada

Seminarium. Czas, w którym Mrówki drżą i chowają się po kątach. Czas wpisywania zaliczeń ;).

- Ale mi jeszcze dużo wolnych kartek zostało - zamruczała niezadowolona Mrówka, przeglądając własny indeks.
- To nie zdaj czegoś - poradził Prze-Bosski Promotor.

To takie proste... ;)

180. Mrówka Jourdain

W związku z ostatnimi pytaniami o figury retoryczne, zaczynam się łapać na tym, że próbuję pod kątem poetyki zanalizować wszystko.
Rozmawiamy z Fimbulem.
- Ciekawe, czy to, co powiedziałam, to jakaś figura retoryczna - zastanawiam się. - Fimbul! No i widzisz? I teraz jest tak bez przerwy! Nie ma wyjścia, muszę się tych figur nauczyć porządnie!
- Mrówko. Musisz mówić mową PROSTĄ i NIE kwiecistą - poradził mi Fimbul.

179. blogi rozmaite

- Ja się chyba poddam! - oznajmiła Mrówka Kasi, uśmiechając się ciągle po wczorajszych rozmowach z Prze-Bosskim. - Powinnam oddać Bossowi tego bloga... mój Promotor ma lepsze pomysły, jest zabawniejszy i w ogóle ciekawiej by pisał...
- Zawsze możecie mu na Granicach bloga założyć ... - stwierdziła trzeźwo Kasia.
- Gdyby chciał go prowadzić, to możemy... - zamyśliła się Mrówka. A po chwili wrzasnęła - Nie! NIE MOŻEMY!
- Dlaczego? - przestraszyła się Kasia.
- Bo by pisał w nim, co Mrówka zrobiła śmiesznego albo głupiego na seminarium!

178. ***

- Nie szkoda ci wrzucać do internetu te wszystkie fraszki, które wymyślasz? - zapytał ostatnio mój eks.
Zastanowiłam się.
Nie szkoda mi.

Na kartę egzaminacyjną
Abonament
na lament

Do panikujących w czasie sesji
Stres po egzaminie?
Minie

176. wychowanie Mrówek

Powszechnie wiadomo, że Promotor Mrówki ima się niekonwencjonalnych sposobów, żeby zmusić Mrówkę do roboty. Działa przez zaskoczenie (i przez autorytet, rzecz jasna). I dzięki temu jest bardzo skuteczny.
Najdziwniejsze jest to, że wiadomości - przeważnie zupełnie oderwane od tematu pracy magisterskiej - przydają mi się w najbardziej niespodziewanych momentach. Tak było z Szaniawskim. Tak było z Szymborską. Tak będzie pewnie jeszcze - na szczęście - niejeden raz.

- "W krzakach robią ludzie różne rzeczy: kupy, dzieci" - czyta Bosski Promotor fragment referatu Mrówki (cytat z Różewicza). - Mrówka, jaka to figura retoryczna?
- A to jest jakaś figura? - pyta Mrówka, której do głowy by to nie przyszło. Bosski Promotor wzdycha i sadza Mrówkę przed komputerem, włącza przegląd figur retorycznych z Wikipedii ( http://pl.wikipedia.org/wiki/Figura_retoryczna ) i wraca do swoich zajęć. To znaczy: do prowadzenia seminarium.
- Nawet jak coś znajdę, to i tak nie zapamiętam - mruczę pod nosem.
- To sobie zapiszesz - odpowiada niewzruszony Bosski Promotor.
Czyli: nie uda mi się wykręcić. Z Bossem nie ma żartów. ;)
Szukam.
Szukam.
Szukam.
Szukam.
- Czego ja właściwie szukam? - zastanawiam się na głos przy kolejnej figurze.
- Kup i dzieci - odpowiada Boss znad biurka.
Aha.
Szukam.
Szukam.
ZNALAZŁAM!
Okazało się, że ta figura to zeugma. Do końca życia zapamiętam. Gdybym szukała od końca, trafiłabym na nią od razu. A że szukałam od początku, a zeugma była osiemdziesiąta na liście...
Tak właśnie wychowuje się Mrówki ;).

175. mig mig

Uczę się samodzielnie języka migowego. To właśnie moje trzecie życiowe marzenie, które się teraz spełnia. Umiem w tej chwili jakieś 130 znaków. I oczywiście zawracam głowę wszystkim. Znaki, które znam, układam czasami w absurdalne zdania.

- Umiem powiedzieć "brązowy brat idzie do budynku"! - oznajmiłam z dumą mamie. Przysłuchujący się temu brat oczywiście natychmiast zgłosił protest.
- Dlaczego brązowy???
- Nie wiem... no bo takie słówko znam...

Wychodzę z biblioteki. Pokazuję Ance znak "do widzenia".
- Co to znaczy? - pyta podejrzliwie Anka.
- "Do widzenia" - wyjaśniam.
- Eeee, nie masz racji. "Do widzenia" jest tak! - i pomachała mi ręką.
Też fakt.

Wiedziałam, że będzie zabawnie.