625. notka wspomnieniowa

W liceum "naszą" salą była pracownia języka niemieckiego. To pomieszczenie urządzono dość nietypowo, bo zamiast zwykłych ławek znalazły się w nim kabiny, w wersji mocno zdezelowanej. Ściślej rzecz biorąc, po kabinach zostały tylko pionowe deski odgradzające poszczególne stanowiska i małe otwory w ławkach - przypuszczalnie mieścił się tam cały sprzęt nagłaśniający, tak, że pod blatami tych ławek mieliśmy puste "skrzynie", do których prowadziły jedynie te małe otwory. Szukałam zdjęć, ale nie mamy żadnego z tamtej sali, bo kiedy stały się popularne aparaty cyfrowe sala doczekała się remontu i zamiast starych kabinowych ławek pojawiły się zwyczajne, za którymi nie dało się już chować.

Kolejne rzędy ławek stały na podwyższeniach tak, żeby wszyscy byli doskonale widoczni z katedry. Tylko że dół ławki można było zabudować tornistrami... na jednej z klasówek Kaczor przesiedział całą godzinę pod stolikiem Timiego, rozwiązując za niego test, a potem skorzystał z rozgardiaszu przy zbieraniu kartek i wymknął się przez kantorek... ale o tym ciiiisza ;).

Timi zajmował środkową "kabinę" na pierwszym podwyższeniu. Całkiem przypadkowo zbiegło się to jego centralne miejsce z miejscem, jakie zajmował w klasie, a już na pewno w naszej grupie. Poza ogromną charyzmą dał się poznać od razu jako człowiek z poczuciem humoru.

- Pani profesor! - zawołał na początku drugiej albo trzeciej lekcji niemieckiego do naszej wychowawczyni. - Pani profesor, da się te blaty odkręcić? Bo mi długopis wpadł!
Siedział na ławce i próbował zajrzeć do jej środka przez dziurę po słuchawkach.
- Nie, nie da się - warknęła wychowawczyni.
- A, to mi nie wpadł! - odparł Timi, nie schodząc z ławki i z troską zaglądając przez otwór pod blat. - Ale tu papierów! - zauważył.
- W zeszłym tygodniu trzecia klasa sprzątała! - zirytowała się wychowawczyni.
- Ale te papiery są zeszłoroczne - uświadomił jej Timi, który w końcu już zdążył dokładnie obejrzeć zawartość własnej ławki.
- To teraz ty posprzątasz - zdecydowała wychowawczyni.
- Ja? - zdziwił się Timi, próbując włożyć rękę do wąskiego wycięcia w ławce. - Mi tylko długopis wpadł do środka. Parker.
- Parker? - ożywiła się cała klasa, bo czego się nie robiło, żeby odwlec moment rozpoczęcia lekcji. - Parker? Jak to parker???
- No... parker, ale jednorazowy - wytłumaczył Timi i zszedł z ławki.

624. list motywacyjny

- Patrz, potrafię machnąć kilka recenzji w ciągu dnia, napisać Rewię albo cykl esejów o satyrykach, a jak potrzebuję stworzyć list motywacyjny, to mnie zatrzymuje już na słowie "jestem", a i to dlatego, że od najprostszego akapitu zaczęłam. Kim ja właściwie jestem? - zirytowałam się kiedyś, wylewając swoje żale przed Piotrkiem. Piotrek westchnął, znalazł na dysku swoje listy motywacyjne i przesłał do mnie.
- Dziękuję, z tym już sobie powinnam poradzić - napisałam mu. - O ile przebrnę przez informację, kim jestem.
Podsyłałam Piotrkowi do sprawdzenia kolejne akapity. Piotrek cierpliwie czytał, podpowiadał, zatwierdzał...
- Wpiszę cię jako współautora, dobrze? - zaproponowałam mu pod koniec katorgi.
Ale się nie zgodził.
Nie rozumiem, zły nam ten list wyszedł, czy co?

623. nadzieja matką

- Może już działa? - zapytała Mrówka niepewnie. Niby oczekiwanie na coś jest przyjemniejsze niż samo COŚ (vide: Kubuś Puchatek), ale w końcu ile można?
- Czekaj, sprawdzę - odparł Fimbulek, logując się na pocztę.
- To i ja sprawdzę - obiecała Mrówka dla zabicia czasu.
Weszła na pocztę z o2, jednym celnym kopem usunęła wszystkie spamy (wiadomości, w których proponowano jej, żeby powiększyła sobie coś, czego nawet nie posiada) i sprawdziła stan konta.
- Mam dwie wiadomości - poinformował ją Fimbul. - Ale żadnej od ciebie.
- Ja też mam dwie wiadomości i żadnej od ciebie! - zdziwiła się Mrówka. - Przypuszczam, że o2 chce nas skłócić.

Póki co, żadnej wiadomości od Fimbulka nie mam.

622. zakłócenia na łączach

Fimbul napisał mi maila. Wysłał go. Ale mail zaginął gdzieś po drodze.
- To komu ja go wysłałem? - zastanowił się Fimbul, po czym wysłał dzisiaj drugi raz.
- Albo kto go u mnie przeczytał i usunął? - zdenerwowałam się, bo na maile od Fimbulka zawsze czekam niecierpliwie. Na inne zresztą też ;).
- Wysyłasz? - zapytałam po chwili.
- Wysłałem! - odparł Fimbul.
- To ktoś je po drodze wykrada...
- Może dojdą później, bo do mnie nie wracają - zastanowił się Fimbulek.
- A do mnie nie dochodzą. To może zrobiły sobie piknik gdzieś pośrodku drogi.
- Może, koniec sierpnia jest... - zastanowił się Fimbul po raz drugi.
- Czekaj, sprawdzę, czy ode mnie wychodzą - powiedziałam i posłałam Fimbulowi maila o tytule "jagbusa", w treści dopisując, że to temat tak dla niepoznaki.

Nie doszło.

- Może o2 nawala? - stwierdził Fimbul. - Mają ciche dni...

621. po dobrą radę...

Mrówka: Wiesz, zastanawiam się co z tą mgr zrobić... TFU! Z dr.
Fimbulek: Napisać!

617. jeżeli...

Jeżeli normalny dotąd (przynajmniej z pozoru) człowiek nagle:

- zaczyna z własnej woli budzić się o porze, której istnienia nawet się nie spodziewał (bo gdyby się spodziewał, napełniłaby go głębokim obrzydzeniem),

- bez żadnych używek, siłą organizmu, podwyższa sobie ciśnienie do stanu jak przed skokiem na bungee, przyspiesza - nieświadomie - oddech i tętno - a wszystko to bez ruchu,

- siedząc albo leżąc spala tysiące kalorii i nie wykonuje przy tym najlżejszego gestu,

- zatrzymuje procesy myślowe i potrzeby fizjologiczne organizmu,

- wyłącza się na hałasy,

- przestaje odczuwać zmiany temperatury otoczenia,

- nie mruga przez dwie godziny z hakiem,

- bez względu na chorobę lokomocyjną teleportuje swój umysł i serce niezliczoną ilość kilometrów dalej,

- czuje w sobie siłę, z którą mógłby rozwalać deski,

- mamrocze do siebie, śmieje się i krzyczy w duchu, aż zachrypnie,

- bije brawo, chociaż nikogo nie ma w pobliżu,

- zaciska zęby i trzyma kciuki - zupełnie bezwiednie,

- w euforii i depresji utrzymuje tę samą silną wiarę,

- koncentruje się znienacka,

- powtarza mantry ("uda się, musi się udać"),

- wydaje z siebie okrzyki rozczarowania lub złości na widok gazety z programem (treść artykułowanych okrzyków nie nadaje się do druku, ani do publikacji internetowej)

to może oznaczać tylko jedno: mecze siatkówki.
Że o nieludzkich porach, to już całkiem inna sprawa.

615. interdyscyplinarnie

Pekin, Capital Indoor Stadium. Kilka minut po godzinie dziewiątej rano grupa kilkuset polskich kibiców wstaje z miejsc i głośno śpiewa Mazurka Dąbrowskiego. Za chwilę rozpoczyna się mecz siatkówki mężczyzn, Polska - Serbia; trzeci dla naszej reprezentacji.
Kibice (ewenement na skalę światową, po pierwszym secie inauguracyjnego meczu pań organizatorzy kazali naszym dopingującym zdjąć flagi, bo zasłaniały symbole olimpijskie, chyba nie muszę dodawać, że z meczu na mecz flag jest coraz więcej i już nikt nad tym nie panuje?) głośno skandują "gramy u siebie, Polacy, gramy u siebie!". Zapożyczyli to chyba od kibiców piłki nożnej, ten akurat okrzyk w siatkówce pojawił się dopiero jakieś dwa lata temu.
Gramy.
Trzeci set, silny atak Mariusza Wlazłego. Piotr Dębowski, nasz komentator odruchowo krzyczy "Wlazły! GOOOOOL!!!".

614. dawnych hitów czar

- Zrobię szybko ciasto ze śliwkami - postanowiła mama Mrówki.
- Była kiedyś taka piosenka - skojarzyło się Mrówce. - O cieście ze śliwkami... "Żeby w domu było miło, tra la la".
- Ale to było o cieście ucieranym! - zaprotestowała mama Mrówki, co sprawiło, że Mrówka wybałuszyła oczy.
- Skąd wiesz? - zapytała bez tchu.
- Bo było "nic a nic się go nie gniecie" - wyjaśniła mama Mrówki, zagniatając ciasto.
- Ja pamiętam tylko ten początek "żeby w domu było miło, tra la la" - mruknęła Mrówka i poszła sobie, pełna wątpliwości co do swojej pamięci.

Kilka miesięcy temu próbowała zanucić refren o mydle:
- Mydło wszystko umyje,
nawet...
nawet...
nawet buzie i ryje - wybrnęła.

Ciekawe, co dzisiaj króluje na przedszkolnych listach przebojów.

612. Fimbulek

- Dałam cię na bloga, ale nie w śmiesznej notce tylko tak sobie - poinformowałam Fimbula.
- Po prostu chciałaś podnieść oglądalność zamieszczając coś z Fimbulkiem - wytłumaczył Fimbulek.
- Haha, dam to jutro na bloga... Czy dać dzisiaj?
- Jak chcesz... to twój blog... a przynajmniej my wszyscy na nim występujący pozwalamy ci tak sądzić - odparł Fimbulek, a potem dodał: - Idę już, bo zapełnię wpisy do końca tygodnia.