224. czep rzep

Piątek, wydział, drugie piętro.
Wychodzę z łazienki i podchodzę do czekającego na mnie Fimbula (Fimbula o Minie Znudzonej, czekał, bo mieliśmy razem iść na dworzec).
- Widzisz, jak szybko wyszłam? - zagaduję do niego.
- Mrówko... tu nie chodzi o TEMPO twojego WYCHODZENIA z łazienki. Tu chodzi o to, jak długo tam siedziałaś!

E tam, czepia się. ;)

223. bokiem

- Sio stąd - powiedział mi Fimbul, kiedy zagadałam do niego na gg. - Bo zamierzałem pisać konspekt i już widzę, jak go napiszę...
- Dobra, już jestem cichutko - odpisuję.
- Nie no, żartowałem - tłumaczy Fimbul. - Konspekt mogę pisać na boku.
- Na boku to możesz maila do mnie pisać... - proponuję nieśmiało.
- Nie mam tylu boków! - ripostuje Fimbul.
- Dwa masz! A w ogóle mogę to wrzucić na bloga? Że nie masz boków?
- Jasne, wrzucaj co chcesz - zgadza się zrezygnowany Fimbul. - Nie musisz pisać, że mi świetnie poszła konferencja [Fimbul miał dzisiaj referat na konferencji na WNS-ie - przyp. Mrówka], że napisałem dobrze kolosa z gramy [historycznej - przyp. Mrówka]. Ważne, że nie mam boków... - pisze mi rozgoryczony i dodaje - Oglądaliśmy potem [po konferencji - przyp. Mrówka] Jeźdźca bez głowy. Czuję się trochę jak tytułowy bohater. Fimbul bez boku.

A na blogu środa dziewiąta czyli obiecany wczoraj tekst.

221. w komnacie jasnowidza

cytat z Weisera Dawidka: "Z mrówkami przesadziłeś. Mrówki nikogo nie obchodzą"



Poszliśmy z Fimbulem do Bossa.

Usiedliśmy w gabinecie.

Popatrzyliśmy na siebie.

- Nie wiem, czy pan profesor wie... - zaczął Fimbul i zawiesił głos.
- Wiem - odpowiedział mu mój Bosski Promotor, kiwając głową.

Opadła mi szczęka, bo okazało się, że faktycznie WIEDZIAŁ, z czym przyszliśmy.

Przed Bosskim Bossem nic się nie ukryje, drżyjcie Mrówki ;)

218. złota Mrówka

... to nawiązanie do złotej rybki, nie nagroda Złotej Mrówki (chociaż kiedyś - kto wie... ;))

Wczoraj przez cały dzień Olek powtarzał mi, że Remarque nie jest w Polsce w ogóle opracowany. W końcu zaproponował:
- Może machnij mi do poniedziałku ze trzy teksty o nim i opublikuj pod różnymi nazwiskami w czasopismach z lat osiemdziesiątych?
- Dobra! - ucieszyłam się.
Wróciłam do domu. Na skrzynce mail z Iskier - pani z działu promocji przesyła informacje o najbliższych zapowiedziach. Jedną z nich jest biografia Remarque'a. Olek to recenzent Granic. Więc książkę ma już załatwioną. Jeszcze jakieś życzenia? ;)

Poza tym głupie pytania prowadzą często do olśniewających rezultatów...

- Co robisz? - zainteresował się Olek.
- Szukam sieci - odparła a39, wpatrzona w swój telefon.
- Jesteś rybakiem? - ucieszył się Olek, a ja zastanowiłam się, ile jeszcze jestem w stanie wytrzymać.
- Rybacy nie łowią sieciami! - zaprotestowałam tak sobie. - Tylko wędkarze!
- Wędkarze, jak sama nazwa wskazuje, łowią WĘDKAMI - powiedział Olek dobitnie i przyjrzał mi się z uwagą.
- A rybacy czym? - nie poddawałam się.
- SIECIAMI - poinformował mnie Olek. - No chyba że wolisz myśleć, że rybami.

Tak, chyba tak wolę, śmieszniej jest ;)...

217. króliczek

Ostatnie miesiące Arturkowego mieszkania w Jaworznie przypadły na wakacje 2004 roku. Wtedy to chodziliśmy sobie codziennie na kilkukilometrowe POM-y. Wracaliśmy z nich przeważnie wyczerpani i zdolni tylko do tego, żeby usiąść na ławce przed moim blokiem i wykraść na rozmowy jeszcze trochę czasu. Przysiadali się wtedy do nas znajomi, robiło się wesoło. Któregoś dnia pojawił się Królicek.

Sąsiad z klatki obok wyprowadzał co wieczór na ogrodzony trawnik przed blokeim (tuż przed naszą ławką) czarnego króliczka - miniaturkę. Szybko nadaliśmy im własne nazwy - sąsiad został "panem od króliczka", królik - Królickiem.

Pan od króliczka wchodził do ogródka, wypuszczał królika na trawę i zapalał papierosa. Stał w miejscu i leniwie palił. Królik siedział grzecznie przy jego bucie i skubał jakieś zielsko.

Ubaw mieliśmy, kiedy pan od króliczka decydował, że czas wracać. Schylał się po zwierzątko - i w tym momencie królik zaczynał ucieczkę. Kicał w przeciwny kąt ogródka i czekał. Kiedy pan od króliczka zbliżył się i sięgał po niego, Królicek natychmiast przemieszczał się w inną stronę. Pan od króliczka majestatycznie podążał za nim - kilkoma krokami pokonywał trasę między kolejnymi miejscami pobytu Królicka, ale za każdym razem, kiedy się schylał, dzielne zwierzątko uciekało.

Trwało to przeważnie co najmniej pół godziny - kiedy pan od króliczka się zmęczył, łapał Królicka i zanosił pod pachą do domu. Nieodmiennie z naszej ławki rozlegał się wtedy chóralny jęk zawodu. Raz Arturek nie wytrzymał i zawołał "dać mu szansę!". Ale zawsze byliśmy pewni, że na drugi dzień spektakl się powtórzy.

Dzieci pana od króliczka miały swój sposób: wyprowadzały Królicka na smyczy. Kiedy zwierzątko zaczynało uciekać - przydeptywały końcówkę smyczy. Pan od króliczka uważał najwyraźniej, że to uwłacza godności pupila - i bawił się z nim cierpliwie w króliczego berka.

Epilog historii? Któregoś dnia, pod koniec wakacji, pan od króliczka dostał od nas płytę ze zdjęciami Królicka (które robiliśmy w tajemnicy i wszystkimi możliwymi aparatami).

Bo nie o to chodzi, by złapać króliczka...

215. ***

Fimbul siedzi z Mrówką na korytarzu. Ściąga kurtkę i sweter.
Pół godziny później Fimbul ubiera sweter.
- Zimno ci? - pyta z troską Mrówka.
- Raz zimno, raz ciepło... to już chyba ten wiek... Ej, zapisujesz to?

Oczywiście ;)

214. o życzliwości

Zamiast zbierać zabawne wydarzenia ostatnich dni i godzin (skaleczyłam się szybą, mineralna wybuchła mi na gitarę, dostałam upragnione Zoofioły z dedykacją), napiszę dzisiaj o czymś, co wydarzyło się dwa lata temu i śmieszy mnie do dzisiaj ;).

Weszłam do pokoju brata.
- Pożycz mi zszywacz i dwie zszywki! - zażądałam.
- A nie chcesz dziurkacza? - zapytał brat. - Pożyczyłbym ci dwie dziurki.

Cóż, przynajmniej chciał pomóc ;).

212. windowy

Mrówka nie jeździ windą.
Chyba że z Magdą.

Jeździłyśmy dzisiaj z Magdą windą po różnych piętrach. Jak to ujął jeden z napotkanych profesorów - "nieważne, dokąd, ważne, że za darmo".
Chciałyśmy trafić z parteru na trzecie.
Winda zatrzymała się na czwartym piętrze.
- Magda, my chyba na trzecie jechałyśmy??? - pyta zdezorientowana Mrówka.
- No, na trzecie.
- A jesteśmy na czwartym... - stwierdza Mrówka mało inteligentnie, acz zgodnie z prawdą.
Stojąca obok wykładowczyni, powiedzmy, że NieSucha-nowska, zamyśliła się:
- To może się ten guzik nie wcisnął?
- Trudno, jedziemy dalej, wysiądziemy, jak winda będzie wracać na dół.
Na piątym piętrze wykładowczyni łapie się za głowę:
- A dlaczego JA nie wysiadłam na czwartym???

Oczywiście przez nas :D.

- Musimy teraz jechać na dół - oznajmia Mrówce Magda.
- Na jaki dół?
- Na SAM dół.

No i wszystko jasne ;). Zjechałyśmy na SAM dół i rozmawiamy.
- Wiesz, ja nie jeżdżę windami - zwierza się Magdzie Mrówka. - No chyba że z tobą. Bo raz, że w domu i tak muszę wychodzić na czwarte piętro, a dwa - jakby mi się tak winda zacięła między piętrami, to co ja bym zrobiła?
- Nacisnęłabyś guziczek z napisem "alarm".
- A gdzie taki guziczek jest? - pyta niespostrzegawcza Mrówka.
- W WINDZIE!

211. Mrówka Augiasza

Do pokoju Mrówki wszedł brat Mrówki.
Przyjrzał się regałom na książki Mrówki.
- Masz więcej półek w biblioteczce? - zapytał z niedowierzaniem.
- Nie...
- Aha... - mruknął brat i podszedł bliżej. Obserwowałam go z szalonym zainteresowaniem. A mój brat z nie mniejszym zainteresowaniem przyglądał się biblioteczce.
- Aha! - olśniło go. - Posprzątałaś sobie i poukładałaś te książki! Dlatego mi się wydawało, że jest jakoś inaczej!

:D