184. Kontakt

Kiedy z Robertem dostaliśmy indywidualne zlecenia (czyli - konkretne teksty do napisania), twórca "Spotkań" poszedł na chwilę do baru.
Mrówka nabrała powietrza.
- Słuchaj, może wymieńmy się adresami, będzie nam łatwiej się porozumiewać - zaproponował Robert.
Mrówka wypuściła powietrze i oznajmiła, że to samo miała zamiar powiedzieć.
Zamieniliśmy się zeszytami i pod notatkami z warsztatów wpisujemy sobie adresy mailowe i numery telefonów.
Wraca Bobro.
- Słuchajcie, może wymieńcie się adresami? - proponuje nam, prawdopodobnie w obawie przed prośbami typu "czy mógłby pan powiedzieć Robertowi, że...". - Będzie się wam łatwiej porozumiewać.

Oryginalnie.

183. Po krakowskich warsztatach satyrycznych

Wczoraj wieczorem:
Mrówka: Jadę jutro do Krakowa na warsztaty satyryczne.
Sal: Jedź, jedź, przyda ci się.

Czy Sal chciał mi coś zasugerować?


Po warsztatach idziemy z Robertem, krakowskim satyrykiem, przez Rynek.

- Wysoka jesteś - stwierdza Robert, który do ułomków nie należy.
- Zawsze mogę iść niżej - odpowiadam i idę kawałek na ugiętych nogach.
- Zawsze JA mogę podskakiwać - odparł mi na to Robert.

Taaak. Nie ma to jak inteligentna pogawędka z kimś, kto się satyrą para na co dzień.

182. Tralalala pomysł Sala

Nad poziomy cię wyniosę
i w odwiecznym rytuale
chcę powtarzać: Sal - herosem
(albo czasem - heros - Salem)

oznajmiłam ostatnio Salowi w ramach przygotowań do premiery tomiku SalTo.

- Sal, zachęć ludzi, żeby wchodzili na mój blog! - przekonuję Kamila.
- Zastanowię się - odpowiada Sal.
- Taaak? To ja się zastanowię, czy pisać ci następny wierszyk!
- Częściej by wchodzili, jakbyś pisała, że tomik już prawie gotowy - kombinuje Sal.

Umówiliśmy się, że będę mu wysyłać jakieś strzępki pomysłów smsowo. (Sal: zastanowię się, czy je odczytam)
Najpierw wysłałam:

Czytałam wszystkie te pochwały,
co są w wierszykach. Teraz pytam
czy Sal jest taki doskonały,
czy Mrówka-autor znakomita?

A po północy wystukałam do Sala drugą wiadomość:
Popatrz, nawet gdy noc trwa,
albo wieczór bardzo zimny
wszyscy śpią, a nie śpię ja,
by o Salu pisać hymny.

Biedny...

181. Rada

Seminarium. Czas, w którym Mrówki drżą i chowają się po kątach. Czas wpisywania zaliczeń ;).

- Ale mi jeszcze dużo wolnych kartek zostało - zamruczała niezadowolona Mrówka, przeglądając własny indeks.
- To nie zdaj czegoś - poradził Prze-Bosski Promotor.

To takie proste... ;)

180. Mrówka Jourdain

W związku z ostatnimi pytaniami o figury retoryczne, zaczynam się łapać na tym, że próbuję pod kątem poetyki zanalizować wszystko.
Rozmawiamy z Fimbulem.
- Ciekawe, czy to, co powiedziałam, to jakaś figura retoryczna - zastanawiam się. - Fimbul! No i widzisz? I teraz jest tak bez przerwy! Nie ma wyjścia, muszę się tych figur nauczyć porządnie!
- Mrówko. Musisz mówić mową PROSTĄ i NIE kwiecistą - poradził mi Fimbul.

179. blogi rozmaite

- Ja się chyba poddam! - oznajmiła Mrówka Kasi, uśmiechając się ciągle po wczorajszych rozmowach z Prze-Bosskim. - Powinnam oddać Bossowi tego bloga... mój Promotor ma lepsze pomysły, jest zabawniejszy i w ogóle ciekawiej by pisał...
- Zawsze możecie mu na Granicach bloga założyć ... - stwierdziła trzeźwo Kasia.
- Gdyby chciał go prowadzić, to możemy... - zamyśliła się Mrówka. A po chwili wrzasnęła - Nie! NIE MOŻEMY!
- Dlaczego? - przestraszyła się Kasia.
- Bo by pisał w nim, co Mrówka zrobiła śmiesznego albo głupiego na seminarium!

178. ***

- Nie szkoda ci wrzucać do internetu te wszystkie fraszki, które wymyślasz? - zapytał ostatnio mój eks.
Zastanowiłam się.
Nie szkoda mi.

Na kartę egzaminacyjną
Abonament
na lament

Do panikujących w czasie sesji
Stres po egzaminie?
Minie

176. wychowanie Mrówek

Powszechnie wiadomo, że Promotor Mrówki ima się niekonwencjonalnych sposobów, żeby zmusić Mrówkę do roboty. Działa przez zaskoczenie (i przez autorytet, rzecz jasna). I dzięki temu jest bardzo skuteczny.
Najdziwniejsze jest to, że wiadomości - przeważnie zupełnie oderwane od tematu pracy magisterskiej - przydają mi się w najbardziej niespodziewanych momentach. Tak było z Szaniawskim. Tak było z Szymborską. Tak będzie pewnie jeszcze - na szczęście - niejeden raz.

- "W krzakach robią ludzie różne rzeczy: kupy, dzieci" - czyta Bosski Promotor fragment referatu Mrówki (cytat z Różewicza). - Mrówka, jaka to figura retoryczna?
- A to jest jakaś figura? - pyta Mrówka, której do głowy by to nie przyszło. Bosski Promotor wzdycha i sadza Mrówkę przed komputerem, włącza przegląd figur retorycznych z Wikipedii ( http://pl.wikipedia.org/wiki/Figura_retoryczna ) i wraca do swoich zajęć. To znaczy: do prowadzenia seminarium.
- Nawet jak coś znajdę, to i tak nie zapamiętam - mruczę pod nosem.
- To sobie zapiszesz - odpowiada niewzruszony Bosski Promotor.
Czyli: nie uda mi się wykręcić. Z Bossem nie ma żartów. ;)
Szukam.
Szukam.
Szukam.
Szukam.
- Czego ja właściwie szukam? - zastanawiam się na głos przy kolejnej figurze.
- Kup i dzieci - odpowiada Boss znad biurka.
Aha.
Szukam.
Szukam.
ZNALAZŁAM!
Okazało się, że ta figura to zeugma. Do końca życia zapamiętam. Gdybym szukała od końca, trafiłabym na nią od razu. A że szukałam od początku, a zeugma była osiemdziesiąta na liście...
Tak właśnie wychowuje się Mrówki ;).

175. mig mig

Uczę się samodzielnie języka migowego. To właśnie moje trzecie życiowe marzenie, które się teraz spełnia. Umiem w tej chwili jakieś 130 znaków. I oczywiście zawracam głowę wszystkim. Znaki, które znam, układam czasami w absurdalne zdania.

- Umiem powiedzieć "brązowy brat idzie do budynku"! - oznajmiłam z dumą mamie. Przysłuchujący się temu brat oczywiście natychmiast zgłosił protest.
- Dlaczego brązowy???
- Nie wiem... no bo takie słówko znam...

Wychodzę z biblioteki. Pokazuję Ance znak "do widzenia".
- Co to znaczy? - pyta podejrzliwie Anka.
- "Do widzenia" - wyjaśniam.
- Eeee, nie masz racji. "Do widzenia" jest tak! - i pomachała mi ręką.
Też fakt.

Wiedziałam, że będzie zabawnie.