156. światło

- Co tu tak jasno? - zdziwił się tata, wchodząc do pokoju.
- To Mrówka świeci przykładem - wytłumaczyłam.

Egzamin satyryczny zdany.

155. Retrospekcje

Dostaję taki satyryczny wycisk, że nie chce mi się szukać materiałów na dzisiejszą notkę, bo płaczę ze śmiechu. Dlatego teraz przeczytacie sobie małe wspomnienie z wakacji w 2004 roku. Wspomnienie humorystyczne oczywiście ;)

Któregoś dnia zmęczony Arturek przyjrzał się Mrówce i Uli, grającym w pseudosiatkówkę. Chwilę potem westchnął:
- Gdybym się tak rozmnożył, to jeden Arturek siedziałby teraz w Przemyślu (tam mieszkała ówczesna dziewczyna Arturka, przyp. Mrówka), drugi Arturek grałby z wami w siatkę, trzeci Arturek wypoczywałby nad morzem... - tu Arturek przerwał, zastanowił się i dodał ze złością - A jeszcze inny Arturek by harował! Żeby zarobić na pozostałe Arturki!

Kilka dni później Ula znienacka zapytała:
- Jak się nazywa ten, co się opiekuje zwierzątkami w lesie? Nie myśliwy...
- Kłusownik - odpowiedziała natychmiast Mrówka, zajęta czym innym.
- Taaaa... - przyjrzał mi się z nagłym zainteresowaniem Arturek. - Kłusownik to się zaopiekuje, rzeczywiście. Leśniczy!
- To co robi myśliwy? - zagadnęła podejrzliwie Mrówka.
- Strzela do zwierzątek! - wyjaśnił Arturek.
- A co w takim razie robi leśniczy? - drążę temat.
- Strzela do myśliwych - obwieścił Arturek.

153. SalTo

Cytat dnia: "wiem o tym, że jestem mrówką, ale mi z tym dobrze"
/TR/

Sal ostatnio stwierdził, że staje się gwiazdą bloga. Przez grzeczność nie zaprzeczyłam ;). A wieczorami, z nudów, wysyłałam mu smsowe fraszki:

Fraszka, prezentująca w dużym skrócie przesłanie tomiku SalTo:
Sal?
Chwal!

Na Sala pogromcę:
Nieważne, czy to smok czy jaszczurka,
Sal to pokona z pomocą sznurka.

Różne rzeczy mogą człowiekowi przyjść czasami do głowy.
- No... takie średnie były - skomentował Sal fraszki.
- Wiem! Bo chodziło o to, żebyś się zniechęcił do tomiku! Miałam nadzieję, że zrezygnujesz - wyjaśniłam mu.
Nic z tego :D.

152. Pokrakowskie przeżycia

Idziemy z Arturkiem przez Kraków.
- Arturku, ja trafię od Dworca do Rynku i na Wawel. Ale czy trafię z powrotem na Dworzec, to nie wiem... zapamiętuję zawsze drogę w jedną stronę, dlatego potem się gubię. W Krakowie jeszcze mi się nie zdarzyło, ale wszystko przede mną - marudzę Arturkowi na wczorajszym krakowskim POMie, przed spotkaniem z Bobro.
Arturek odwrócił się i zaczął iść tyłem.
- Chodź tak jak ja - zachęcił mnie. - To się przynajmniej oswoisz z widokiem drogi powrotnej i może nie zabłądzisz.

Bardzo zabawne.

- Artureeeek, dlaczego idziemy tą uliczką, a nie tą obok? Przecież powinniśmy przejść pod Bramą Floriańską? - męczę mojego przewodnika.
- Jak już dojdziemy pod Bramę Floriańską, to będziesz sobie mogła pod nią przejść ile razy masz ochotę - wyjaśnił mi cierpliwie Arturek. Uwielbiam zadawać mu głupie pytania.

Tekst ballady idzie do przeróbki ("tak czy inaczej ja to kupuję"). Grupo satyryczna - w przyszłym tygodniu start.
Mrówka jest wykończona i idzie spać. Dość pisania na dzisiaj.

151. Emeryt

Ludziom się dobrze powodzi.
Do autobusu jadącego do Krakowa wsiadł wczoraj emeryt. Zapytał, ile kosztuje bilet do jakiejś podkrakowskiej wsi.
- 3,50 - mówi kierowca.
- Panie, tak mało? To mi się nawet na gapę nie opłaca jechać! - ucieszył się emeryt.

145. Sal

Salowi - zamiast tomiku ;)

- Czy mogę to wrzucić na blog? - pytam Sala, który powiedział coś absolutnie nieśmiesznego.
- Nie możesz - odpowiada Sal.
- I bardzo dobrze, bo to i tak nie było śmieszne - ucieszyłam się.
Sal prychnął, a potem powiedział:
- Śmieszne jest to, że nie masz co napisać.

Racja.
Potem Sal dodał, że powinnam mu płacić za materiały wykorzystywane na blogu.
Chyba zbankrutuję.
Zaczęłam negocjacje.
Mrówka: Zapłacę ci tomikiem o tobie.
Sal: Przeprowadzę licytację - kto da więcej.
Mrówka: To jest jak w reklamie: gazeta babci - 20 złotych. Znaczki - 15 złotych. Tomik od Mrówki - bezcenne.
Sal: Mieć za bohatera tomiku mnie - bezcenne.

Taaaak... No to mnie załatwił...

144. Nowa Fala Mrówek

Na seminarium mój znękany Bosski Promotor podniósł głowę, spojrzał wybitnie umęczonym wzrokiem na Olka i rzekł:
- Olek... ty masz na nią jakiś wpływ... uspokój ją, albo wstrzyknij jej strychninę czy coś...
A ja przecież nic nowego nie wymyśliłam, tylko czekałam, aż mi Boss zrobi awanturę ;) (napisałabym, że byłam grzeczna, ale takie kłamstwo na blogu nie przejdzie...)

Fimbul odprowadzał mnie dzisiaj na dworzec. W połowie drogi zorientowaliśmy się, że kłócimy się zaciekle o słuszność nazw Nowa Fala i pokolenie 68, przerzucając się w dodatku nazwiskami badaczy i przytaczając argumenty z różnych tekstów.

174. Salll

Sal narzeka, że mało go na blogu ostatnio. Jakby zapomniał, że sam mi zakazał tak często o sobie pisać. Swoje niezadowolenie z faktu nieobecności w notkach wyraził wprost: "ledwo człowieka zabraknie, a już tandetą na blogu leci".
W związku z tym zaczęłam mu pisać poemat.

Motto: czym jest poezja, która nie ocala
Sala?

Zaczyna się dzieło tak:

Salu, wprowadzasz zamęt
w literatury firmament.
Tyś jest twórczości fundament.
Na wieki wieków. Amen(t)

Więcej na razie nie napisałam, bo spać mi się chce okropnie i przestaję myśleć. Dowód? Kumpel ustawił sobie na gg opis "finał w szczypiorku". Przez chwilę myślałam, że opisuje jakieś tajne spożywczo-warzywne interesy. Dopiero po chwili mi się skojarzyło, że właśnie skończyłam oglądać mecz w piłkę ręczną. I że jesteśmy w finale mistrzostw świata.

Zdecydowanie, idę spać.

141. Problem

- Ale, jak dla mnie, to nikt nie musi czytać tej mgr! Ważne, że ja się przy niej dobrze bawię! Mój Promotor też może nie czytać, ma pewnie inne problemy na głowie! - tłumaczę Fimbulowi.
- Mrówko... TY jesteś jego podstawowym problemem! - wyjaśnił mi Fimbul.

Aha.
Coś w tym jest.