609. komar

Notatkę dodano:2008-08-06 22:41:08
- AAAAAA!!! KOMAR!!!!!!! NIE ZŁAPAŁAM!!!!! - uznałam za konieczne poinformować Piotrka. - Komar dalej - napisałam po chwili. Zaraz potem zapytałam:
- Czy komary mają ograniczone możliwości nasycania swoich żądz?
- Raczej tak - uspokoił mnie Piotrek. - Ale nie wiadomo, czy ten się już nasycił.
- Ale jeśli się nasycił, to powinien sobie stąd iść, a on krąży - zauważyłam.
- No nie pójdzie - powiedział Piotrek. Mało optymistycznie to zabrzmiało. - Będzie trawić - dodał.
- Ja chcę żeby poszedł! - zaczęłam panikować. - Wyobraź sobie na środku pokoju taką małą Mrówkę...
- Z jego perspektywy jesteś ogromnym McDonaldem - odparł Piotrek.
- Jak mnie nie wypije do końca, to dam to jutro na bloga - obiecałam mu.

607. trudy interpretacji

Kończę pisać (i przepisywać) do Przymrużonym okiem tekst o Egzekutorze. Przestałam w pewnym momencie wierzyć we własny nos do aluzji i nawiązań literackich (od: mieć nosa do czegoś), więc postanowiłam wykorzystać Piotrka.
- No okij, wykorzystuj - zgodził się Piotrek z rezygnacją.
- Masz zwrotkę:
"Tej sfer symfonii nie stworzył Prokofiew
W harmonii wzrasta odporność na stresy
Kastor z Polluksem zmieniają adresy,
Gniewosz i Miłosz w jednej stają strofie" (zwrotka Egzekutora, z Zoofiołów)
I popatrz sobie na ostatni wers. Kojarzy ci się Paweł i Gaweł? (w jednym stali domu?)
- No jasne - odpisał Piotrek, a mnie ulżyło. - Ale gniewosz??? - dodał rozpaczliwie.
- Zwierzątko takie - rzuciłam wyjaśniająco.
- A, to mnie uspokoiłaś - wyznał Piotrek. - Bo na zwierzątkach mogę się nie znać...

604. czas na sporty

- Co porabiasz? - zapytał Fimbul grzecznościowo.
- Nudzę się - odparłam równie grzecznościowo co nieszczerze, bo co jak co, ale nudy to ja ostatnimi czasy nie doświadczałam za bardzo. Postanowiłam więc to sprecyzować: - Nie nudzę się, ale nic mi się nie chce robić.
- To zajmij się rekreacją - zaproponował Fimbulek.
- Za gorąco jest na rekreację - jęknęłam. Termometr na dworcu pokazywał 36 stopni.
- Mrówko - odparł Fimbul - jak się tylko zrobi zimno, to powiesz, że jest za zimno na rekreację.

W sumie dość dobrze mnie zna ;

603. juczne zwierzę

Czasami jeżdżę sobie na spotkania z S. Spotkania służbowe, wracam z nich obładowana książkami. Książki wysypują mi się z objęć, spadają ze stosiku ułożonego na głowie i wypadają uszami. Co zresztą bardzo lubię, nie ma to jak zboczenia zawodowe.
- Będę mieć dzisiaj mnóstwo książek - powiedziałam kiedyś mamie, wychodząc z domu. - Wrócę obładowana jak juczny... muł czy wół? Co jest juczne?
- Muł - odparła mama Mrówki.
- To jak juczny muł - zgodziłam się.
- Ale ty będziesz osłem - dodała mama.

602. wyczekany kontakt

- ? - napisał Piotrek na gg.
- ??? - zapytałam, bo coś mi nie pasowało. - Bo chyba coś nie doszło - dodałam, tonem wyjaśnienia.
- Generalnie nie dochodzi - odparł Piotrek. - Już od paru godzin próbuję z tobą nawiązać kontakt.

Wracałam z Katowic, kiedy rozdzwoniła się moja komórka.
- Witam, Olek z tej strony - powiedział Olek. Nie zaskoczył mnie, bo w końcu wyświetlił się jako Olek, brzmiał jak Olek i nawet przywitał się jak Olek, więc były małe szanse na to, żeby to jednak nie był Olek. - Zadam ci dziwne pytanie... ale ono jest bardzo dziwne, nie dziw się.
- ?
- Czy w twoim mieście są jakieś ruiny?

Za kilkadziesiąt lat powiem mu, że ja jestem.
Albo sam się domyśli...

597. spustoszenie

- Ech, stare dobre czasy - westchnęła filozoficznie Mrówka, przypominając sobie moment, kiedy na stała na chwiejnej drabinie pod sufitem małego magazynu w pewnej instytucji i wycierając rękawami kurz z wierzchu szafy przeglądała stare roczniki pewnego pisma.
Pismo się zdezaktualizowało, instytucja postanowiła pozbyć się nikomu niepotrzebnych ton makulatury, wyrzucając je na śmietnik.
- Macie jeszcze te pisma? - spytała kiedyś Mrówka mimochodem. - Bo szukam paru rzeczy, a nie chce mi się tkwić nad nimi w czytelni...
- Mamy, leżą w pudle do wyrzucenia - odparła Pracownica Instytucji. - Jak chcesz, to sobie je zabierz.
- Zabrałabym chętnie, ale nigdzie mi się nie zmieszczą - odparła ze smutkiem Mrówka. - Może tylko te, których potrzebuję...
- To bierz.
Mrówka poszła do magazynu, odnalazła właściwe pudło, wyszarpała ze środka stosik pism i zabrała do innego pomieszczenia.
- Właściwie to ja sobie powinnam powyrywać te strony, których potrzebuję. Przecież nie będę tego nieść do domu - zaproponowała nieśmiało.
- A targaj, mówiłam, że to i tak do wyrzucenia - stwierdziła Pracownica Instytucji, nie kryjąc radości.
I Mrówka przystąpiła do aktu destrukcji. A raczej do aktu ocalania tekstów, które jej były potrzebne.
Siedziała, wytargiwała kolejne kartki, aż w przypływie nagłego samokrytycyzmu podniosła głowę i powiedziała:
- A potem pójdę do czytelni czasopism, poproszę o jakieś, usiądę i zacznę z nich wyrywać kartki, bo mi w nałóg wejdzie...

Ponieważ Pracownica Instytucji uznała to za wielce prawdopodobne, Mrówka w najbliższym czasie otrzyma pewnie zakaz zbliżania się do czytelni w Mieście (i metropoliach okalających Miasto).

595. notka pozbawiona inteligencji

Ułożyłam wczoraj wierszyk-pocieszankę. Który to wierszyk charakteryzuje się tym, że ma wszystkie błędy, jakie można popełnić przy pisaniu takiego małego tekściku. Ma też jedną zaletę: można go przesłać smsem.

trzymaj zawsze nos do góry,
trzymaj nos powyżej warg
pośród innych zalet fury
- ptak nie nasra ci na kark

593. w poszukiwaniu straconego sensu

- Przestałam widzieć sens jeżdżenia na te wszystkie konferencje, pisania tekstów itp., skoro nikt nie zwraca na to uwagi - napisałam Fimbulowi z goryczą.
- Na moje oko - odpisał Fimbul natychmiast - to tak raz na dwa-trzy miesiące przestajesz widzieć w tym sens.

Może.
Co nie zmienia mojego nastawienia.
Idę sobie szukać sensu i nie wrócę, dopóki nie znajdę.

591. komentator...

Od kiedy Zdzisław Ambroziak odszedł do Krainy Wiecznych Komentatorów (rok 2004), Mrówka przestała na transmisje meczy siatkarskich przynosić ze sobą grube zeszyty i długopisy do notowania zabawnych powiedzonek i skupiła się na samej grze, a nie na słownych popisach głosu z offu.

Tak przynajmniej było do wczoraj.
Wczoraj Wojciech Drzyzga, jeden z trenerów, zaproszony do komentowania w roli eksperta, błysnął informacją, która sprawiła, że nieprzygotowana na jej przyswojenie Mrówka w ciemnościach rzuciła się przed siebie, o mało co nie wybiła sobie zębów o kant ławy, wymacała długopis i na kawałku gazety nabazgroliła złotą myśl trenera.

Z całą odpowiedzialnością, eksperckim spokojem i pobrzmiewającą w głosie chęcią okazania widzom swojej wyższości siatkarskiej, WD poinformował:

- Różnica między wystawiaczami a rozgrywaczami polega na tym, że są ludzie, którzy wystawiają piłkę i tacy, którzy ją rozgrywają.

Nie mogłam tego nie zapisać. Teraz uczę się kolejnej mądrości siatkarskiej na pamięć.