810. newsy

Serwis informacyjny.

Już nie mówię o tym, że pan prezes PZPS (takie PZPN, tylko siatkówkowe) z dnia na dzień blednie z niewiadomych przyczyn, na dekoracji w Turcji pojawił się w kolorze brunatnym (na twarzy miał ten kolor), a dziś od rana widzę go w różnych wiadomościach i coraz jaśniejszy się robi, może to emocje zadziałały na niego w niedzielę jak łupinki cebuli na jajka przed Wielkanocą. A może go inaczej oświetlają.

Ale dziś rano złoci siatkarze pojawili się na śniadaniu u premiera. Jak podały agencje informacyjne - "były bułki i tiramisu".
Nie ma to jak dobry montaż newsa, natychmiast na ekranie pojawił się MVP turnieju, Piotr Gruszka i powiedział "wszystko bardzo mi smakowało, dobrze, bo byłem już bardzo głodny".

Strach coś wygrać...

809. dwa szczupaki

To normalne, że kiedy milion rzeczy doprowadza człowieka do euforii, to człowiek - czyli w tym wypadku Mrówka - odreagowuje to pod koniec dnia potwornym, niewyobrażalnym zmęczeniem. Bo w końcu ile można trwać w euforii? Wczoraj, po całym dniu fruwania, byłam wieczorem trochę wykończona. Robo się lekko przestraszył.
- Masz może słownik? - zapytałam. - Bo widzisz, jednym ze sposobów wyzwolenia się z takiego stanu jest rzucenie się na scenę. W wyobraźni. I spisanie tego, co tam się dzieje.
- OPASŁY, WĘDZIĆ, KUDŁATY - napisał Robo natychmiast.

No i koło północy powstało.

Rzecz to normalna prawie,
ot, standard jako taki,
że w jednym rybnym stawie
mieszkały dwa szczupaki.

Nic w tym dziwnego, poza tym,
że gdy już gwiazdy pogasły,
to jeden się robił kudłaty,
a drugi za to - opasły.

I wtedy wciąż nieudolnie
pływały, stycznie czy wrześnie:
opasły - trochę wolniej,
kudłaty - tak jak wcześniej.

Nie przypływała ta para
do żadnej stawu krawędzi,
bo ktoś by mógł tam w szuwarach
je złapać i uwędzić.

"Zjeść by nas przecież nikt nie mógł"
"możemy przyjrzeć się brzegom"
- opasły rzekł kudłatemu,
kudłaty do opasłego.

Tak rozmawiały zwierzęta,
pływając przy tataraku.
A puenta? Po co mi puenta
przy tym kudłatym szczupaku?



A dzisiaj był mecz, mecz, mecz :). Jutro, jeśli mi się uda rano wstać, też pojadę.

808. względność czasu

Najpierw się pochwalę, bo co mi szkodzi. Tym razem debiutem na portalu siatkarskim: na www.siatkowka.net pojawił się mój pierwszy artykuł (relacja) z meczu Polska-Grecja w ME. Pisany błyskawicznie chwilę po meczu, nawet go nie zdążyłam przeczytać. Serdeczne dzięki dla redakcji za wrzucenie tekstu i opracowanie go. Miło znowu być debiutantką, chociaż czasem mam wrażenie, że całe życie nią jestem.



Próbuję opisać Ani Sz., co działo się tutaj, kiedy ona jeździła po świecie.
- Od tego nie mogę zacząć, czekaj... Aha, tego też nie wiesz. Tego też ci nie mówiłam... tu cię nie było... Muszę się jeszcze bardziej cofnąć w czasie. Bo dawno temu, w wakacje...
- Mrówka, to było brutalne - napisała Ania Sz.
- Co? - zdziwiłam się.
- DAWNO TEMU, w wakacje.

Tja.
Zwłaszcza teraz.
Chyba zaryzykuję i pójdę jutro pod wieczór na mecz. Może jeszcze w sobotę rano pójdę na kolejny. W sobotę popołudniu obejrzę sobie półfinały. W niedzielę finały. Ale potem już zabieram się do roboty ;).

807. męka skrępowanego okresu

Notatkę dodano:2009-09-09 21:21:50

- Idę spać już chyba, bo komary wyssały ze mnie moc witalną - napisałam wieczorem na gg.
- Moment, słownik - przypomniał Robo.
- No wiem, na to czekam...
- Nie no... - jęknął nagle Robo i zamilkł.
- Ej, nie czytaj tego słownika teraz! - zirytowałam się. - Co wyszło?
- Znalazło mi: MĘKA, OKRES i SKRĘPOWANIE - napisał Robo z niesmakiem. - Rany boskie, podejrzewam, że będę tego żałował, ale proszę bardzo.

Była godzina 23:48. Wyłączyłam komputer i zaczęłam szykować się do snu.

O północy wystukałam w telefonie "okres, skrepowanie i co to trzeciego bylo? Bo mam skleroze". Robo uprzejmie odpisał i dzięki temu przed dziesiątą rano dzisiaj dostał piosenkę.

Wkleiłabym ją tu, ale może jednak upchnie się ją w innym miejscu... w każdym razie nie dotyczy tego, co się kojarzy od razu ;). Jakby ktoś chciał, to wystarczy info ;).

Lubię te jego inspiracje.

806. Żulietta

tytuł notki pochodzi od imienia postaci z Baśni o ludziach stąd Sikora.



Wróciliście z wakacji i od razu materiał na codzienne notki się pojawia.

Na nk Ania Sz. dodała zdjęcie, na którym stoi i patrzy przez lornetkę do góry. Wpisałam jej w komentarzu, że mogła zrobić drugie takie samo, tylko że z butelką.
- Wiesz - powiedziała Ania Sz. - zawsze mogę dodać zdjęcie, które będzie potwierdzało mój wizerunek, który ty mi stworzyłaś. Żula. Jak śpię na ławce...
- Ej, ja nie mówiłam, że z butelką wódki! - sprostowałam natychmiast. - Miałam na myśli takie coś, co się pije po ciężkim dniu, jak w gardle zaschnie.
- Masz rację - odparła Ania. - Było tak gorąco, że przestałam wierzyć, że powietrze istnieje.
- No widzisz - uspokoiłam się. - A ty od razu o żulu...
- Bo ty mój żulowski wizerunek kreujesz od dawna - stwierdziła Ania.

Tjaaa...

805. Robo

Robo jest kabareciarzem. Spotkaliśmy się w przestrzeni internetowej, na stronie Władka Sikory toczyliśmy bez przerwy spory o uniwersalia, aż w końcu przeszliśmy do dyskusji na privie.
Robo jest też autorem jednej z dziwniejszych inspiracji - kiedy miał dość mojego marudzenia o temat na piosenkę kabaretową, otworzył po prostu słownik, wybrał z niego trzy hasła i podrzucił mi mailem (jak ktoś chce zobaczyć, to też prywatnie, bo na razie nie mamy sprecyzowanych planów co do niego, więc nie ogłaszam).

I właśnie Robo przysłał mi kilka dni temu maila:


****


Nie chcę Cię Mrówa straszyć ale czytam sobie Twojego bloga.
Od początku.
Wszystkie notki.
Po kolei.
Jedną po drugiej.




Powiadom moją rodzinę...



****


Zapytałam, czy mogę wykorzystać na blogu ("tak na baaaardzo szybko: mogę tego maila wrzucić na bloga?"). Odpowiedź:


"Tak na bardzo szybko odpowiem pytaniem:
Jak myslisz, co intuicyjnie przeczuwałem wysyłając Ci go? :>>>

Wnioski zapewne wysnujesz prawidłowe :D"


Wysnułam.

804. paralaksa

czyli porarelaksa.

Dzisiejszy dzień Mrówka spędziła na boiskach. Obejrzała w sumie 7 meczy (z czego 6 z dyscypliny, którą kocha, a 1 z dyscypliny, którą lubi na żywo). 6 - to oczywiście siatkówka.



A na meczach piłki nożnej czasami dużo ciekawsze niż sama gra są okrzyki motywujące z trybun.

Piłkarz z przeciwnej drużyny pozorował faul. Położył się na murawie i leżał. Sędzia nie reagował, więc piłkarz w końcu podniósł się i zrobił kilka kroków.
- Poleż se jeszcze! - rozdarł się jeden kibic, siedzący przy nas.

W drugiej połowie meczu zawodnik naszej drużyny podszedł do trenera, chwycił butelkę wody i zaczął pić.
- Nie dawaj mu wody, bo się zasapie! - zawołał ten sam kibic. Śmiałam się z tego przez pół dnia.

Inne okrzyki nie nadawały się przeważnie do powtarzania publicznie, ale i tak było zabawnie.

803. sprzątanie świata

Notatkę dodano:2009-08-30 21:37:26

- Chyba sobie założę osobny folder na twoje teksty - napisał dawno temu Sikor do Mrówki. Mrówka natychmiast uniosła się na 3 metry i 20 centymetrów nad podłogę i pofrunęła do brata.
- Sikor powiedział, że chyba sobie założy osobny folder na moje teksty! - zawołała.
- Tak. I nazwie go: kosz - odparł brat Mrówki.

802. cuda i dziwy

Komary nie dawały mi spać do drugiej w nocy. Fimbul przesłał mi notkę o nich, żebym zapoznała się ze zwyczajami i wiedziała, czego się spodziewać do zimy:

http://www.wroclaw.pl/m3508/p67024.aspx

Najpierw ucieszyło mnie sformułowanie "komary kłujące", chociaż te moje przede wszystkim złośliwie bzyczą. Potem zadziwił fragment: "odrętwiałe osobniki funkcjonują dzięki powolnej przemianie zapasów pokarmowych, zgromadzonych w postaci ciała tłuszczowego".

Różne rzeczy jestem sobie w stanie wyobrazić, ale ciała tłuszczowego komara to jakoś nie.